Lieve meiden,

 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit zal het laatste berichtje zijn die ik post. Vanaf mei 2007 zit ik al op pro-anasite's, dat is al 4 jaar. Ik heb al vier jaar van mijn leven verkloot met afvallen. Ik ben ver gegaan, bijna in het ziekenhuis beland, mijn eetprobleem werd anorexia, ik heb hulp gehad en ik ben weer omhoog geklommen. Maar tevreden met mijn lichaam zijn? Dat kan ik niet, ook al zal ik weer zo weinig wegen als in mijn diepste anorexia periode, zelfs toen vond ik mezelf dik ook al kon ik toen gewoon niet dik zijn. Het zal nooit goed genoeg zijn, ik zal nooit blij zijn als ik ben afgevallen. Ik weeg nu rond de 64, maar tevreden? Nee. Ik kan nu wel door gaan blijven, mezelf uitputten, tot ik 57 weeg, maar dan ben ik ook niet tevreden. Zo zonde dat ik mijn jeugd op deze manier laat verpesten. Er is zoveel gebeurd in mijn jeugd, zoveel nare verschrikkelijke dingen. Ik stop ermee, ik stop met afvallen. Ik wil genieten van mijn leven, goed voor mezelf zorgen, lief voor mezelf zijn. Niet mezelf de grond in stampen met ieder ding dat ik verkeerd doe.

Verder gaat het heel goed met me. Het gaat steeds wat beter. De anti depressiva werkt heel erg goed, dus ik voel me niet meer zo erg vaak depressief, een groot pluspunt. Ik kan weer genieten van kleine dingetjes zoals mn hondje uitlaten, thee drinken, het zonnetje dat schijnt. Verder heb ik ook sinds kort een vriendje, wat ook hartstikke fijn en leuk is en wat mij veel zelfvertrouwen geeft. En gisteren heb ik goed nieuws gekregen, ik word maandag al opgenomen in de kliniek! Echt heel snel opeens, wel moeilijk omdat ik dan weer een tijd weg ben van huis, maar het moet nou eenmaal. Ik moet die opname doen wil ik weer een normaal leven krijgen, en ik ga er dus ook hard voor.

 

Nu, na 4 jaar pro-ana, heb ik besloten ermee te stoppen. Ik wil mezelf niet meer elke dag uitputten, ik wil mezelf niet meer de grond inboren, ik wil mezelf niet meer negatieve shit aanpraten. Ik wil gelukkig worden, genieten van mijn leven en een toekomst hebben. Niet weggestopt worden in een separeercel, maar uitgaan, lol hebben, doen wat ieder ander van mijn leeftijd doet.

 

En dat ga ik doen ook.

Lieve meiden, ik hoop dat er voor jullie ook zo'n dag uitbreekt dat je beseft dat dit zo niet langer kan. Hoe gaat je leven eruit zien over 5 jaar (een heel geliefde opdracht in de eetstoornishulpverlening)? Voel je je nu gelukkig?

 

Leef je leven, je hebt er inmiddels maar één. Laat het niet verpesten door door te slaan in het afvallen, want geloof me, ik heb er twee jaar school mee verkloot, vrienden mee verloren, mn omgeving pijn gedaan, en het allerbelangrijkste: ik heb mezelf en mijn lichaam heel veel aangedaan..

 

Denk goed na.

 

Liefs <3